Esaret 362 Após Acidente Orhun expulsa Afife e Neva do Hospital Esaret em Portugues 362

Geçirdikleri feci trafik kazasının ardından hastaneye kaldırılan Hira ve Orhun, şans eseri bu kazadan ciddi bir yara almadan kurtulmayı başarırlar. Ancak hastane yönetiminin prosedürleri gereği ikili, birbirlerinden ayrı düşecek şekilde farklı müşahede odalarına yerleştirilir. Kendi odasında büyük bir yalnızlık ve korku içinde kıvranan Hira’nın aklı fikri yalnızca kocası Orhun’dadır. Onun sağlık durumu hakkında net bir bilgiye sahip olmadığı için adeta içi içini yemektedir. Tam bu sırada odanın kapısının açıldığını duyan Hira, içeri girenin tıbbi personelden biri olduğunu varsayarak büyük bir telaşla, “Hemşire hanım, kocam iyi mi? Durumu nasıl?” diye seslenir.

Ancak kapıdan adım atan kişi Hira’yı şaşkınlıklar içinde bırakır. Kazanın getirdiği fiziksel halsizliğe, ağrılara ve yürümekte zorlanmasına rağmen Orhun Demirhanlı, elinde serum torbasıyla dik bir şekilde karısının karşısındadır. Hira, sevinç ve endişeyle karışık bir çığlık atarak, “Aman Tanrım, iyi misin? Uyandın ve doktorların kesinlikle onaylamayacağı bu halde buraya kadar geldin mi?” diyerek şaşkınlığını gizleyemez. Karısının yanına usulca uzanan Orhun ise kurallara meydan okuyan bir kararlılıkla, “Ayrılıklar hiç hoş değil. O odada sensiz kalmaya katlanamazdım, bu yüzden buradayım” diyerek Hira’yı sevgiyle kucaklar.

Bu romantik ve huzurlu an, hastane koridorlarında yankılanan topuk sesleriyle çok geçmeden bölünür. Kazayı haber alan kibirli ve sinsi anne Afife Demirhanlı, büyük bir panikle odaya dalar. Ancak odaya girdiğinde gözü Orhun’dan başkasını görmez ve Hira’nın varlığını tamamen hiçe sayarak, “Oğlum, canım oğlum, iyi misin?” diye feryat eder. Annesinin bu bencil, yapay ve Hira’yı dışlayan tavırları Orhun’un sabrını taşıran son damla olur. Öfkeyle yerinden doğrulan Orhun, “Biz iyiyiz anne! İkimiz de çok iyiyiz!” diyerek Hira’nın kendi canından bir parça olduğunu haykırır. Artık ailesinin ve çevresindeki yılanların sahte gözyaşlarına katlanamayan genç adam, radikal bir karar verir. Yanındaki sadık yardımcısına dönerek, “Sefer, annemi hemen eve götür, derhal!” talimatını verir. Öz oğlu tarafından hastaneden kovulmanın şokunu yaşayan Afife donakallırken, Orhun keskin bakışlarını bu kez bir diğer sinsi düşman olan Neva’ya çevirir. Neva itiraz etmeye ve durumu toparlamaya yeltense de Orhun’un otoriter sesi odada yankılanır: “Sen de eve!” Bu geri adımsız ve net duruş karşısında iki kadın da arkalarına bakmadan hastaneden uzaklaşmak zorunda kalır.

Fırtınalı hesaplaşmanın ardından, doktorların kesin talimatları doğrultusunda Orhun kendi odasına dönmeye ikna edilir. Fiziksel olarak odalar ve duvarlar inşa edilmiş olsa da, aşıkların kalpleri arasındaki mesafeyi kapatmak için bu kez teknolojinin imkanları devreye girer. Yataklarına uzanan ikili, cep telefonları üzerinden duygu yüklü ve derin mesajlar paylaşmaya başlar. Orhun, “Aramıza giren her mesafe, içimdeki hasreti daha da büyütüyor” diyerek aşkını haykırırken; Hira ise “Ben de kendimi kandıramam, seni çok özledim ve sadece seni istiyorum” cevabıyla ona karşılık verir. Orhun’un “Aramızdaki tüm kapıları ve duvarları yıkıp yakında yine yanında olacağım” sözleriyle son bulan bu dijitalleşen aşk masalı, düşmanlarının tüm ayırma çabalarına rağmen ikilinin birbirine görünmez bağlarla nasıl kenetlendiğini bir kez daha ilan eder.