Esaret 389 Orhun Surpreende Hira ao tomar DECISÃO, Aziz encontra Elif pela primeira vez

Görkemli Demirhanlı Konağı, bir kez daha aşkın, nefretin ve sınıf çatışmalarının merkez üssü haline gelirken, hikayenin gidişatını tamamen değiştirecek ölümcül hamleler bir bir gün yüzüne çıkıyor. Filmin kırılma noktası, Ira’nın konaktaki ağır temizlik işleri sırasında, kimyasal temizlik malzemelerinin zehirli etkisine maruz kalarak Orhun’un odasında bayılmasıyla başlıyor. Ira’yı baygın halde kollarında bulan Orhun, büyük bir panik ve merhametle onu kendi yatağına yatırıyor. Bu durum, konaktaki katı sınıfsal hiyerarşiyi korumaya yeminli olan anne Afife Demirhanlı’yı çileden çıkarıyor. Afife, Ira’yı Orhun’un odasına gönderen kahya Sultan’a sert bir uyarıda bulunarak, köle olarak gördüğü bu kadının derhal oğlundan uzaklaştırılmasını emrediyor.

Ira yatakta gözlerini açtığında, kendini Orhun’un yatağında bulmanın şokunu ve öfkesini yaşıyor. Geçmişin kırgınlıklarını taşıyan Ira, Orhun’a sert bir dille kendisinden uzak durmasını, ölse bile üzerine basıp geçmesini ve aralarındaki tek ilişkinin “patron-çalışan” ilişkisi olduğunu hatırlatıyor. Ancak Orhun’un “Sen benim için asla sadece bir çalışan olamazsın” şeklindeki büyük aşk itirafı, kapı arkasında onları dinleyen Afife’nin öfkesini zirveye taşıyor. Orhun, Ira’nın zehirlenmesinden sorumlu tuttuğu Sultan’ı sert bir dille tehdit ederek konakta otoritesini yeniden kurarken, içten içe Ira’nın geçmişte kurduğu “Beni daha önce sen ezdin” cümlesinin vicdan azabıyla hesaplaşıyor. Afife ise Ira’yı kurnazlıkla suçlayıp, “Doğru yerde bayılmayı seçmişsin” diyerek aşağılamaya çalışsa da Ira, konaktan ve o odadan nefret ettiğini belirterek dik duruşunu bozmuyor.

Konağın dışındaki dünyada ise bambaşka bir dram ve intikam ağ örülüyor. Feride, karısı kaçtığı için sefil düşen ve kendisinden yüzsüzce para isteyen engelli Rached’ı iş bulmaya zorluyor. Rached ise borç batağındaki komşusu Şenol’dan yardım isteyemediğini, çünkü Şenol’un tefeci Aziz tarafından feci şekilde dövüldüğünü anlatıyor. Şenol’un kızı Elif, sokakta tesadüfen karşılaştığı ve “haydut” olarak nitelendirdiği kaba bir adamın tefeci Aziz olduğunu bilmeden onunla bir sürtüşme yaşıyor. Aziz, patronu olan büyük bir tefeciden Şenol’un borcunun kalanını tahsil etme emri alıyor ve Şenol’un evine zorla girdiğinde, karşısında sokakta etkilendiği Elif’i buluyor.

Filmin finale doğru giden en büyük komplosu ise Afife’nin talimatıyla hareket eden kahya Sultan’ın, Eda davasının arkasındaki gizemli adam Taşkın’ın ofisine gitmesiyle patlak veriyor. Sultan, Eda davasını tamamen kapatacak ve Ira ile Sara’yı adalete (!) teslim edecek karanlık bir anlaşma teklif ediyor. Bu sırada Orhun, konağın önünde karşılaştığı Ira’ya, onun kalbini tamamen kıracak stratejik bir hamleyle yaklaşıyor ve “Haklıydın, geçmiş geçmişte kaldı. Artık yabancıyız; ben patronum, sen ise sadece çalışanımsın” diyerek oyunu kurallarına göre oynamaya karar veriyor. Ancak filmin son sahnesinde, Taşkın ile anlaşmanın sağlandığı haberini alan Afife, zafer sarhoşluğu içinde haince mırıldanıyor: “Bu, bu konaktaki son gecen köle. Evimizden ve hayatımızdan sonsuza dek çıkıp gideceksin.” Film, Ira’nın özgürlüğüne kavuştuğunu sandığı anda Afife’nin kurduğu bu büyük tuzağın pençesine düşmek üzere olduğu, gerilim dolu ve ucu açık bir sahneyle son buluyor.